شبیه چشمهای تو پر از گناه می شوم ***  میان ظلمت شب قبیله ماه می شوم

به آتش سکوت خود تو را مذاب می کنم ***  و شعله شعله ی تن تو را پناه می شوم

خدا,زمین,گناه,عشق,من وتو,ببین چطور *** به خاطر غرور تو زیاده خواه می شوم

هوا نمی رسد به خلوت زمین بدون تو *** نفس,نفس تو را کشیده ام که آه می شوم

هزارو یک شب گناه من تویی و باز من *** که شهرزاد قصه های شام گاه می شوم

در این قماربازی سیاه و روشن جهان *** فقط به خاطر رخ تو باز شاه می شوم

همیشه اقتدا به حضرت جنون نموده ام *** خیال کرده ای که با تو سر به راه می شوم!


شعر از نرگس کاظمی زاده

یه پنجره با یه قفس ، یه حنجره بی هم نفس
سهم من از بودن تو ، یه خاطرس همین و بس

تو این مثلث غریب ، ستاره ها رو خط زدم
دارم به آخر می رسم ، از اونور شب اومدم

یه شب که مثل مرثیه ، خیمه زده رو باورم
میخوام تو این سکوت تلخ ، صداتو از یاد ببرم

بزار که کوله بارم روشونه شب بزارم
باید که از اینجا برم ، فرصت موندن ندارم

داغ ترانه تو دلم ، شوق رسیدن تو تنم
تو حجم سرد این قفس ، منتظر پر زدنم

من از تبار غربتم ، از آرزو های محال
قصه ما تموم شده ، با یه علامت سوال

بزار کوله بارم روشونه شب بزارم
باید که از اینجا برم ، فرصت موندن ندارم

ايـטּْ تَـرانـﮧ آבَمو בيوونه میکُــنـــﮧ

روزگاريست همه عرض بدن ميخواهند ... همه از دوست فقط چشم و دهن ميخواهند ... ديو هستند ولي مثل پري مي‌پوشند ... گرگ‌هايي كه لباس پدري مي‌پوشند ... آنچه ديدند به مقياس نظر مي‌سنجند ... عشق‌ را همه با دور كمر مي‌سنجند ... خب طبيعي ست كه يك روزه به پايان برسد ... عشق‌هايي كه سر پيچ خيابان برسد...

من زنم
و به همان اندازه از هوا سهم دارم
که ریه های تو
درد آور است که من آزاد نباشم تا تو به گناه نیفتی
قوس های بدنم بیشتر از افکارم به چشمهایت می آیند
تاسف بار است
که باید لباسهایم را به میزان ایمان تو تنظیم کنم

در افسانه ها آمده روزي که خداوند جهان را آفريد فرشتگان مقرب را به بارگاه
خود فرا خواند و از آنها خواست تا براي پنهان کردن راز زندگي پيشنهاد بدهند∙
يکي از فرشتگان به پروردگار گفت:خداوندا آنرا در زير زمين مدفون کن∙
فرشته ديگري گفت آن را در زير درياها قرار بده∙
و سومي گفت راز زندگي را در کوهها قرار بده∙
ولي خداوند فرمود اگر من بخواهم به گفته هاي شما عمل کنم فقط تعداد
کمي از بندگانم قادر خواهند بود آن را بيابند در حالي که من مي خواهم راز
زندگي در دسترس همه بندگانم باشد∙
در اين هنگام يکي از فرشتگان گفت فهميدم کجاهي خداي مهربان راز
زندگي را در قلب بندگانت قرار بده زيرا هيچ کس به اين فکر نمي افتد که
براي پيدا کردن آن بايد به قلب و درون خودش نگاه کند∙
و خداوند اين فکر را پسنديد∙

بی خیال است. خیلی بی خیال.
همان کسی که تمام خیال من است......


 

راستی!
گناه تو رفتن نیست...
گناهت این است که حرف هایت بوی ماندن میداد...

وقتی خسته ام، وقتی کلافم، وقتی دلتنگم
بشقاب ها را نمی شکنم، شیشه ها را نمی شکنم، غرورم را نمی شکنم، دلت را نمی شکنم
در این دل تنگی ها زورم به تنها چیزی که میرسد، این بغض لعنتی است... که میشکنم

لب جاده می ایستم
و به دوردست ها نگاه میکنم
شاید,
فقط شاید
دلش تنگ شد
و
برگشت..

عجب دنیای عجیبیست!
رفتن و ماندن من به یک نقطه بند بود
زمانی که گفتی”برو”
چقدر عاشقانه می شد، اگر نقطه اش بالا بود...